چگونه ما به طورناخودآگاه شكست عاطفي را به يك فاجعه تبديل مي كنيم

مسلما هرنوع فقداني براي ما دردناك و نارحت كننده است و اين امر بسيار طبيعي است. اولين اشتباه ما اينست كه نمي خواهيم بپذيريم كه غم هم بخشي ناگزير از زندگي ماست و اگر نباشد شادي معنا پيدا نمي كندو مي خواهيم كه از آن فرار 1.

دراين شرايط لازم هست كه ما نارحتيمون را بپذيريم و پيام درونش را كه حاكي از اينست كه به رابطه فكر كن و توي رابطه خودت و نيازهات و نقطه ضعفهات رو بشناس را دريافت كنيم و اتفاقا از تنهايي پيش آمده براي فكركردن در اين زمينه بهره ببريم.

دومين اشتباه ما اينست كه دائما باخودمان تكرار مي كنيم كه واي  من تنها شدم.ديگه با كي حرف بزنم و چت كنم ؟ ديگه با كي سينما و كافه برم؟ و...

درواقع ما با اين مرثيه هاي دروني از يك واقعيت يك مصيبت و 1 مي سازيم و درنقش يك قرباني خيلي بيشتر از سوگواري طبيعي به خودمان آسيب مي زنيم.

از اين پس روضه خواني را متوقف كنيم و بالغانه با وقايع رو به رو شويم .